ساکسیفون در سال 1841 توسط آدلوف ساکس، ساز ساز بلژیکی و فلوت نواز و کلاریت نواز که در پاریس کار می کرد، ساخته شد. وقتی که هنوز در مغازه ساز پدرش در بروسل کار می کرد، ساکس شروع به توسعه و ساخت یک ساز با طرح یک ساز برنجی و چالاکی یک ساز بادی کرد. او می خواست که اوربلو آنرا به یک اکتاو ببرد. (برخلاف کلارینت که زیری صدا را در نت دوازدهم وقتی اوربلو می کند، بالا می برد) چنین سازی که در اکتاو، اوربلو (اوربلو در سازهای بادی زمانی است که با نیروی بیشتر برای تولید نت های بالا نواخته می شود) دارد می تواند انگشت گذاری یکسان برای هر دوی دامنه نت ها داشته باشد.

آموزشگاه موسیقی

قبل کارش بر روی ساکسوفون (یا ساکسیفون) ساکس بهبودهای وسیعی به کلارینت باس از طریق بهبود کلیدها و آکوستیک و بسط محدوده پایینش بخشیده بود. ساکس همچنین مبدع ساز زمانی محبوب اوفیکلید هم است که یک ساز برنجی بزرگ بود که دامنه نت های باس آن شبیه به یک ساز بادی بود. تجربه او با این سازها به او اجازه طراحی و توسعه مهارت ها و تکنولوژی های لازم برای ساخت اولین ساکسیفون را داد. آدولف ساکس یک ساز با تک قمیش دهانی مانند کلارینت و بدنه مخروطی مانند اوفیکلید و ویژگی های آکوستیک هر دو هورن (شیپور) فرانسوی و کلارینت ساخت.

ساکسیفون در اندازه های متفاوت در اوایل دهه 1840 ساخته شد و ساکس برای آن یک حق اختراع 15 ساله در 28 ژوئن 1846 بدست آورد. حق اختراع برای 14 نسخه از طراحی بنیادی تقسیم شده در دو گروه بندی که هر گروه از محدوده سوپرانو یا کنترباس بود به ثبت رسیده بود. اگرچه سازهای F و C به عنوان سازهای ارکستری نامیده شدند ولی هیچ شواهدی نیست که ساکس هم چنین نیتی داشته است. فقط سه درصد از تولیدهای ساکس در F و C بودند همانطور که آهنگسازان معاصر نیز از E بمل آلتو و ساکسیفون B بمل باس آزادانه در موسیقی ارکستری خود استفاده می کنند. با یقین می توان گفت، ساکس در حال آزمایش برای پیدا کردن مناسب ترین کلیدها برای این سازها بود و از اینرو ساکسیفون های بین E بمل و B بمل را در مقایسه با F و C به دلایل تن صدا و اقتصادی (ساکسیفون ها گران ترین سازهای آن روزها بودند) انتخاب کرد. ساکسیفون سوپرانو C تنها سازی بود که در A بالای C صدا می داد. تمامی سازها یک محدوده اولیه B زیر خط حامل تربل تا F داشتند که به هر ساکسوفون محدوده دو و نیم اکتاو را می داد.

کلاس آموزش آواز سنتی

حق اختراع ساکسیفون در سال 1866 تمام شد و بعد از آن ساکسیفونیست های بسیاری و سازندگان سازها، طراحی ها و بهبودهای خود را به کلیدها و طرح ساکسیفون اعمال کردند. اولین تغییرات حجیم توسط سازنده فرانسوی که زنگ را اندکی توسعه داد و یک کلید افزون، برای نیم فاصله تا B بمل به ساکسیفون اضافه کرد، صورت گرفت. مشکوک است که خود ساکس هم در حال تلاش برای اعمال این تغییر بوده است. این توسعه اکنون در اکثر طراحی های مدرن موجود در کنار تغیرات اندک از قبیل کلیدهای اضافه برای انگشت گذاری های متفاوت موجود است.

قطعات مشهور ساکسیفون

جولز دمرسمن – فانتزی سور آن

کلود دیبوسی – رپسودی پور ارکستر ات ساکسفون

وینسنت دیندی – کرال واریه (اپوس 55 )

لارس اریک لارسون – کنسرتو ساکسوفون

فلورنت اشمیت – لجند اپوس 66

جکوئز ایبرت – کنسرتینو دا کامرا

الکساندر گلازونوف – کنسرتو در E بمل ماژور برای ساکسوفون آلتو

یوجین بوزا – آریا پور ساکسیفون آلتو

برنهارد هایدن – سوناتا برای ساکسیفون آلتو

داریوس میلهاد – اسکاراماش برای ساکسیفون آلتو

هنری توماسی – بالید برای برای ساکسیفون آلتو

پل کرستون – سوناتا اپوس 19 برای ساکسیفون آلتو

پل هیندمیث – سوناتا برای ساکسیفون آلتو

کلاس آموزش آواز پاپ

خانواده ساکسیفون

خانواده اصلی ساکسیفون بین سازهای B بمل و E بمل تغیر می کند. خانواده دیگری از ساکسیفون بین C و F تغییر می کند و بیشتر حاشیه ای هستند، هرچند که بعضی از سازندگان سعی کردند ساکسیفون سوپرانو C و آلتو در F (متزو-سوپرانو ساکسیفون) و تنور در C (ساکسیفون ملودی C ) را در قرن بیستم محبوب کنند. ملودی C بین اواخر 1920 و اوایل 1930 به موفقیت هایی رسید. یک شرکت اخیرا تولید ساکسیفون سوپرانو C و ملودی C را احیاء کرده است. سازهای در F بصورت نادر موجود هستند.

کلاس آموزش آواز

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.
فهرست
Call Now Buttonتماس سریع