کوچک بود؛ دقیق یادم نیست، شاید جیبی، شاید پالتویی؛
اما دنیایی بزرگ از حماسه‏ها را در همان قطع کوچک، فریاد می‏کرد.
در یکی از مراسم دهه‏ فجر، معلم پرورشی‏مان آن را به من هدیه کرده بود.
شاید به این خاطر که بین آن همه دانش‏آموزِ کم‏رو و خجالتی، سینه را صاف کرده بودم
و رفته بودم جلوی صف، صدایم را انداختم توی گلو و شروع کرده بودم:
«آتش‏فشان قهر ملت‏های در بند است/ حبل‏​المتین توده‏های آرزومند است».

پدر، از حفظ برایم نوشته بود و روایت دیگر سرودهای انقلابی را هم به سینه داشت،
اما از آن روز به بعد، من کتابی داشتم که همه سرودها را در خود داشت.
برای خودم می​خواندم و چون ملودی​ها را نمی​دانستم، گاهی به تنظیم و کوک اختصاصی هم می​رسیدم؛
منتظر دهه فجر می​ماندم تا ریتم و ملودی اصلی را بشنوم و با آنها هماهنگ شوم.

آموزش آواز

هنوز هم برای من، دهه فجر، یعنی سرود…
یعنی «ای ز شرار ستم، شعله به عالم زده»،
یعنی «امن و امان جهان یکسره بر هم زده»،
یعنی «عقرب جراره​ای، روبه مکاره​ای»،
یعنی «گوش جهان خسته از طبلِ بدآهنگ تو»،
یا «رسم تو عصیانگری، کار تو ویرانگری» و…
حتی اگر مثل این دو تای آخری، زیادی گل​درشت باشد.
هنوز هم گوش​سپردن به اینها، مهم‌ترین بزنگاه​های خاطره​بازی با مدرسه برای ما 30​ساله​هاست،
حالا کمی کمتر یا بیشتر؛ سرودهایی که حالا مدت​هاست جز حسی خاطره​انگیز، حیات و نمودی ندارند،
اما انتشار یک خبر، معادله​ها را کمی عوض می​کند؛
این که می​خواهند اولین جشنواره و جایزه بزرگ موسیقی انقلاب اسلامی راه بیندازند
و ازقضا این جشنواره بخش سرود هم دارد.

آموزشگاه موسیقی

جشنواره​ای که نخستین دوره برگزاری​اش را سپری کرد و جمعه​شب گذشته به اختتامیه رسید.
محسن تهرانی دبیر اولین دوره برگزاری این جشنواره بود؛
کسی که در اختتامیه، تا توانست از گنجاندن بخش سرود و ساز و کارهای اجرای جشنواره دفاع کرد،
اما به همین پرسش مهم پاسخ نگفت؛ این‌که سرود، چه حیاتی را سپر می​کند
که می​تواند برای خودش صاحب جشنواره​ای باشد؟
مگر نه این است که اختصاص​دادن جشنواره​ به موضوعات مختلف، مستلزم موجودیتی پویاست؟
این در حالی است که مدت​هاست سرود، جزو تولیدات موسیقایی و ادبی ما نیست.
شاید از آغازین سال​های دهه 70 که موسیقی پاپ به شکل امروزی پا گرفت،
سرودها، از هر دو ساحت، کنار کشیدند.
حالا کمتر کسی هم هست که به ترانه​هایی که می​نویسد، «سرود» اطلاق کند.

آموزش آواز پاپ

تهرانی البته در شب اختتامیه گفت که از فروردین​ سال آینده قرار است بخش شعر و ترانه،
از اردیبهشت​ماه بخش موسیقی و نیز از خردادماه بخش بین​المللی
و موزیک​ویدئوی جایزه موسیقی انقلاب هم برگزار شود.
هیچ شکی نیست که برگزاری جشنواره و جایزه برای همه این هنرها ارزشمند است،
اما پس اصل و اساس برگزاری جشنواره​ها چه می​شود؟
جشنواره​ای که دچار انجماد تاریخی و صرفا نوستالژیک باشد، چه حرکتی می​خواهد به راه بیندازد،
جز این‌که به خاطره​بازهایی مثل من یادآوری کند با سرودهای انقلابی در کودکی، چه لذت​ها که نبرده​ایم. بدیهی است اگر قرار است ماهیت سرود را یادآوری و احیا کنیم،
مهم‌ترین فعل، تولید است آن هم تولید باکیفیت؛ الا برگزاری جشنواره برای سرودهای نوستالژیک،
جز خاطره​بازی چه فایده​ای خواهد داشت

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.
فهرست
Call Now Buttonتماس سریع