به صورت کلی میتوان گفت که بافت موسیقی رنسانس به طور عمده پلی‌فونیك است.
یك نمونه‌ی كرال از موسیقی این دوره‌، دارای چهار، پنج، یا شش خط آوازی است كه همگی از جذابیت ملودیك كم و بیش یكسانی برخوردارند.

تقلید میان خط‌های آوازی، متداول است:
خط‌های آوازی همگی به نوبه‌ی خود به ارائه‌ی یك ایده می‌پردازند.
بافت هوموفونیك نیز، با توالی آكوردها، به ویژه در موسیقی سبك، مانند موسیقی رقص، به كار رفته است.
بافت موسیقی، طی یك قطعه ممكن است برای ایجاد تضاد و نمایاندن جنبه‌های گوناگون متن، به هنگام بسط و گسترش آن، دچار دگرگونی شود.

موسیقی رنسانس در قیاس با موسیقی قرون وسطایی كیفیت صوتی برتر و غنی‌تری دارد.
محدوده‌ی صوتی باس، كه برای نخستین بار در این موسیقی به كار گرفته شد،
وسعت صوتی را به بیش از چهار اكتاو گسترش داد.
با این تأكید نو بر خط ملودی باس، هارمونی غنی‌تری پدید آمد.

آهنگسازان با در نظر داشتن خط‌های ملودیك جداگانه‌، اندیشیدن به آكوردها را نیز آغاز كردند.
به این ترتیب، تمام خط‌های ملودیك همزمان ساخته و نیز پرورانده شدند.
پیشتر در قرون وسطا، ابتدا یك خط ملودیك كامل ساخته و سپس خط ملودیك دیگری در بالای آن، كم و بیش با توجهی اندك به تأثیر هارمونیك كلی، افزوده می‌شد.

آموزشگاه موسیقی شمال تهران

 

موسیقی رنسانس از نظر صوتی كیفیتی ملایم و آرام دارد،
زیرا آكوردهای كنسونانت و پایدار مطلوب و مورد پسند شمرده می‌شدند؛
تریادها اغلب شنیده می‌شوند اما آكوردهای دیسونانس چندان اهمیتی ندارد.

موسیقی كرال دوره‌ی رنسانس نیازی به همراهی ساز نداشت.
به‌همین سبب، این دوره اغلب «عصر زرین» موسیقی كرال آكاپلا (بی‌همراهی ساز) نامیده شده است.
با این همه، سازها اغلب با خط‌های آوازی همراه می‌شدند، یا خط ملودیك آوازخوانی غایب را می‌نواختند.
در موسیقی كرال دوره‌ی رنسانس، خط‌هایی اجرایی كه تنها و فقط ویژه‌ی اجرای سازها ساخته شده باشند كمیاب است.

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.
فهرست
Call Now Buttonتماس سریع