یکی از مشکلاتی که هنرجویان آموزش گیتار در هنگام خرید با آن مواجه میشوند
مواجه شدن با اسم های زیادی است که باعث سردرگمی آنها میشود.
در این مقاله قصد داریم شما را با انواع گیتار آکوستیک و ویژگی های هرکدام آشنا کنیم.

انواع گیتار آکوستیک

String Acoustic guitar:

گیتار آکوستیک 12 سیم کاملاً شبیه به گیتار آکوستیک است.
با این تفاوت که دارای 12 سیم بوده، اما هر 2 سیم دارای یک کوک می‌باشند و با هم نواخته می‌شوند،
لذا حجم صدای تولید شده آن بالاتر از آکوستیک است.

به همین دلیل مناسب اجرای ریتم در موسیقی هستند و از آنها برای نواختن سولو استفاده نمی کنند.
نواختن این نوع گیتار نیاز به قدرت زیاد و تمرین فراوان دارد.

آموزشگاه موسیقی شمال تهران

Ovation Guitar:

گیتار آوِیشن نسل جدیدی از گیتارآکوستیک است که کاسه صدای آن از جنس PVC می باشد
و اولین بار در دهه 50 مدل‌های نخست آن تولید شدند.

گیتار آویشن دارای یک پیکاپ “پیزو” است (لینک به مطلب پیکاپ‌ها)
و صدایی بین گیتار الکتریک و آکوستیک تولید می کند.
اما صدای بدون پیکاپ آنها مشابه گیتار آکوستیک است.

برخی از انواع آویشن‌ها به دلیل تغییراتی که در سوراخ صدای آنها ایجاد شده است،
دارای ظاهر بسیار زیبا و منحصر به فردی هستند.
این ساز بیشتر مناسب نوازندگان آکوستیکی است
که در کنسرت‌هایشان با مشکل فیدبک در صداهای بالای آمپلی فایر دست و پنجه نرم می کنند.

Dobro Resonator Guitar:

دوبرو یا گیتار رزوناتور در اواخر دهه 20 میلادی
که گیتار به عنوان یکی از سازهای اصلی موسیقی بلوز مطرح شده بود،
طیف جدیدی از درخواست‌ها از سازندگان گیتار در آمریکا، مبنی بر ساخت نوعی از گیتار که صدای بلندتر و پر طنین تری داشته باشد
و برای ضبط در استودیوهای ابتدایی آن زمان مناسب باشد، آغاز شد.

برای اولین بار در سال 1920 گیتارهایی با بدنه آلومینیوم،
با طراحی خاص سوراخ‌های صدا، ساخته و عرضه گردید که مورد توجه نوازندگان بلوز قرار گرفت.
این گیتارها به دوبرو موسوم هستند و صدایی به اصطلاح تودماغی دارند.

این ساز معمولاً با اسلاید (یک لوله فلزی یا شیشه‌ای که در یکی از انگشتان دست چپ نوازنده قرار می‌گیرد
و نوازنده آن را روی سیم می‌لغزاند) نواخته می‌شود.
این نوع گیتار تنها در برخی قطعات بلوز (به خصوص سبک دلتا بلوز) و بلوگرس به کار می‌رود
و در ایران بسیار بسیار به ندرت یافت می‌شوند.

Electric guitar:

گیتار برقی یا گیتار الکتریک (Electric guitar) نوعی گیتار است
که صدای آن به وسیله تقویت کننده‌ای الکتریکی تشدید و یا تغییر می‌کند.

ایده پیدایش گیتارهای الکتریکی از آنجا آغاز شد
که در همنوازی‌ها‌ صدای گیتار آکوستیک در بین صدای سازهای دیگر مانند بیس و درام گم بود
و به وضوح شنیده نمی‌شد.

در نتیجه درصدد آن برآمدند تا صدای گیتار را تقویت کنند
و بهترین راه برای این کار استفاده از علم الکترونیک بود.

آموزش گیتار

در حدود دهه ۳۰ میلادی گیتار‌های الکتریکی وارد موسیقی شدند.
این اتفاق،‌ انقلابی در صدا و تکنولوژی بود که تا امروز نیز ادامه دارد.

با پیدایش راک اند رول در دهه ۵۰ میلادی، گیتار‌های الکتریکی به سرعت در موسیقی جا باز کردند
و به یکی از فراگیر‌ترین سازهای تاریخ مبدل شدند.
معمولا در گروه‌های راک دو نوازنده گیتار الکتریک وجود دارد که یک نفر ملودی‌ها را می‌نوازد (گیتار لید)
و دیگری ریتم‌ها را.

ارتعاشات وارده بر سیم‌های گیتار توسط قطعه‌ای به نام پیک‌آپ به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل می‌شود.

در واقع پیک‌آپ همانند یک میکروفن عمل کرده
و سیگنال‌ها را از طریق یک سیم به آمپلیفایر (تقویت کننده) می‌فرستد
و سپس صدای تقویت شده توسط یک یا چند بلندگو پخش می‌شود.
در ابتدا گیتارهای الکتریکی تنها یک پیک‌آپ داشتند، اما امروزه با دو یا سه پیک‌آپ ساخته می‌شوند.

 

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.
فهرست
Call Now Buttonتماس سریع