مدرسین در مورد اینکه کدام یک از تکنیک های بیانی
لگاتو یا نون لگاتو می بایستی اول به هنرجوی آموزش پیانو یاد داده شود نظرات مختلفی داشتند.
اغلب آنها معتقد بودند که ابتدا باید تکنیک نون لگاتو آموزش داده شود.
آندسته که معتقد بودند تکنیک لگاتو می بایستی در ابتدا تدریس شود
عنوان می کردند که در شرایظی که هنرجو نتواند اجرای لگاتو را به صورت صحیح انجام دهد
به او اجازه داده می شود تا به مدت محدودی نون لگاتو اجرا کند
تا زمانی بتواند کنترل بیشتری در اجرای لگاتو کسب کند.
این نشان میدهد که تکنیک نون لگاتو ساده ترین تکنیک بیانی است که می توان با آن شروع کرد.
اغلب کتابهای متد پیانو فاقد توضیحات کافی در مورد نحوه اجرای قطعات آغازین کتاب هستند.

آموزشگاه موسیقی ساز پیانو

نکاتی نظیر اینکه هنرجو با کدام تکنیک (لگاتو و یا نون لگاتو)‌ باید قطعات را اجرا کند
و یا این که از دست یا بازو به عنوان عامل اصلی در نوازندگی به کار گیرد.
با جمع بندی مواردی که از مصاحبه با مدرسین کسب کردم
به این نتیجه رسیدم که تا زمانی که هنرجو بتواند کنترل درستی بر روی حرکات اصلی ساعد پیداکند،
شکل صحیح و فرم مناسب دست را آموخته و انگشتانش از چابکی لازم برخوردار شوند،
بایستی تمامی قطعات کتاب متد را به صورت نون لگاتو و با کمک حرکت کنترل شده ساعد اجرا کند.
او بعدا می تواند تکنیک لگاتو با استفاده از حرکت ساعد را بیاموزد
و نهایتا میتواند نحوه مشارکت صحیح انگشتان و بازو را برای اجرای عبارت های مختلف موسیقی فراگیرد.

اول ساعد، سپس انگشتان!

دو دلیل اصلی برای اینکه کودکان باید آموزش پیانو را با حرکات بزرگ بازو برای کمک به انگشتان بنوازند وجود دارد.
اول این که کنترل کودکان بر روی عضلات بزرگتر در مقایسه با عضلات کوچکترشان بیشتر است
و بنابراین زمانی که از بازوها برای کمک به انگشتان استفاده می کنند
نسبت به زمانی که تنها با تکیه بر انگشتانشان می نوازند از آزادی عمل و راحتی بیشتری برخوردارند.
دلیل دوم این است که کودکان انگشتان کوچک و ضعیفی دارند
و کلاویه پیانوهای مدرن در مقایسه با پیانو های چند قرن گذشته نیاز به اعمال نیروی بیشتری دارد.
مشارکت بازو و انگشتان این امکان را برای کودک به وجود می آورد
تا نیروی مورد نیاز برای ضربه زدن به کلاویه ها را به طور صحیح تامین کند
و بدون ایجاد هیچ عارضه ای صدای خوبی را ایجاد کند.
با تجربه ای که در داوری فستیوال های نوآموزان داشتم
هنرجویان بسیاری را می دیدم که تنها از انگشتان برای نواختن استفاده می کردند،
بدون آنکه اطلاعی از نقش مهم بازو در نوازندگی داشته باشند.

آموزشگاه موسیقی

اغلب کتابهای متد آموزش پیانو که مورد استفاده هنرجویان و مدرسین قرار می گیرد
از ابتدا بر روی شماره انگشتان تاکید می کنند
و در مورد اینکه با کمک کدام قسمت بدن باید آن انگشتان را مورد استفاده قرار بدهیم
هیچ گونه کمک و راهنمایی نشده است.
به همین دلیل مدرسین تصور می کنند که اگر هنرجو با شماره انگشت صحیح بنوازد
قطعه به درستی اجرا خواهد شد.

به طور کلی هنگامی که از بازو به عنوان عامل اصلی نوازندگی استفاده می کنیم
و از انگشتان علیرغم نقش فعالشان به عنوان عامل دوم نوازندگی استفاده می کنیم
باید ساعد را هم راستا با انگشتی که در حال نواختن است قرار دهیم
تا بتواند انگشت را در ایجاد صدا پشتیبانی کند.
در نتیجه تنظیم بازو برای هر یک از انگشتان حالتی ایجاد می شود که اصطلاحا آن را “رقص حرکات ” می نامیم.
با توجه به شکل عبارت موسیقی، بازو ممکن است
حرکت رو به جلو، عقب، چپ،‌راست و چرخشی را به همراه دست و انگشتان انجام دهد.

این رقص حرکات خود موجب پدایش ریتم و رفتار حرکتی خاصی در نوانده شده
و به او کمک می کند تا جنبه های بیانی و احساسی آن عبارت را بهتر نمایش دهد.
در متد تابمن این رقص حرکات به صورت مدون تعریف شده است
که شامل حرکت دست به سمت عمق و بیرون کلاویه ها با زاویه های متفاوت نسبت به کلاویه ها
همراه با اعمال چرخش ساده و یا دوتایی است.
دو نفر از مدرسین (کری و ویمز) با به کارگیری این قواعد موفقیتهای چشمگیری در آموزش هنرجویان به دست آورده اند.

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.
فهرست
Call Now Buttonتماس سریع