من باراد هستم و حدود سه سال است که گیتار می‌نوازم. از تیرماه سال گذشته افتخار این را داشتم که شاگرد استاد حسین پورپشنگ باشم؛ استادی که نگاه من به موسیقی و نوازندگی را تغییر داد.با اینکه دو سال گیتار کار کرده بودم، هنوز در اجرای ساده‌ترین قطعات با مشکل روبه‌رو می‌شدم و احساس می‌کردم پیشرفتم بسیار کند است. اما از زمانی که آموزش را نزد استاد پورپشنگ آغاز کردم، قدم‌به‌قدم پیشرفت را با تمام وجود احساس کردم.آنچه بیش از هر چیز برای من ارزشمند است، دانش عمیق، تسلط فنی و شیوه آموزشی اصولی ایشان است. استاد با شناخت دقیق از تکنیک‌های نوازندگی و توجه به جزئیات، هر نکته را با حوصله آموزش می‌دهند و تا زمانی که هنرجو به اجرای صحیح نرسد، از کنار آن عبور نمی‌کنند. هیچ‌گاه عجله‌ای در آموزش وجود ندارد؛ بلکه هر مرحله با دقت، صبر و برنامه‌ریزی پیش می‌رود تا یادگیری به شکلی درست و ماندگار شکل بگیرد.البته پیشرفت بدون تلاش هنرجو ممکن نیست، اما داشتن استادی که با تمام توان برای رشد شاگردش وقت بگذارد، نعمتی بزرگ است. حتی زمانی که امکان حضور در کلاس را نداشتم، استاد با برگزاری جلسات آنلاین اجازه ندادند از برنامه آموزشی عقب بمانم. این احساس مسئولیت و تعهد، برای من بسیار ارزشمند بود.امروز تکنیک‌هایی را می‌نوازم که اگر سال گذشته کسی می‌گفت روزی قادر به اجرای آن‌ها خواهم بود، شاید باور نمی‌کردم. این پیشرفت، نتیجه تمرین، راهنمایی‌های دقیق، دانش ارزشمند و حمایت‌های همیشگی استاد پورپشنگ است.از صمیم قلب از استاد عزیزم سپاسگزارم؛ نه فقط برای آموزش گیتار، بلکه برای اینکه به من آموختند با صبر، نظم و پشتکار می‌توان به اهداف بزرگ رسید. برای ایشان سلامتی، موفقیت و درخشش روزافزون آرزو می‌کنم.با احترامباراد مهرابی